(ΜΟΥΣΙΚΗ) Virelai C'est La Fin
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΕΝΝΕΘ ΚΛΑΡΚ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ Dr.M.G.M Psychiatrist, Psychoanalytic Psychotherapist 18/08/2018 Pallini
"ΡΩΜΑΝTIΣMOΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ"
Είμαι στον Γοτθικό κόσμο. Τον κόσμο της
ιπποσύνης, της ευγένειας και του ρομαντισμού.
Ένας κόσμος στον οποίο έγιναν σοβαρά πράγματα, με μια αίσθηση παιχνιδιού.
Εκεί, ακόμη και ο πόλεμος και η θεολογία θα μπορούσαν να γίνουν ένα είδος παιχνιδιού.
Και όπου ιστορικά, η αρχιτεκτονική έφτασε σε ένα σημείο υπερβολικής εξωφρενικότητας.
Μετά από όλες τις μεγάλες ενοποιητικές πεποιθήσεις του 12ου αιώνα,
η υψηλή Γοτθική τέχνη μπορεί να φανεί φανταστική και πολυτελής
- αυτό που οι Μαρξιστές ονομάζουν "εμφανή απόβλητα".
Και όμως, αυτοί οι αιώνες παρήγαγαν μερικά από τα μεγαλύτερα πνεύματα σε όλη την
ιστορία του ανθρώπου, μεταξύ των οποίων ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης
και ο Δάντης. Πίσω από όλες τις φαντασιώσεις της Γοτθικής φαντασίας,
παρέμεινε, σε δύο διαφορετικά επίπεδα, μια κοφτερή αίσθηση της πραγματικότητας.
Ο Μεσαιωνικός άνθρωπος μπορούσε να δει τα πράγματα πολύ καθαρά.
Αλλά πίστευε ότι αυτά που έβλεπε πρέπει να εξεταστούν-ερμηνευτούν
σαν τίποτα περισσότερο από σύμβολα ή στοιχεία μιας ιδανικής τάξης
γιατί αυτή ήταν η μόνη αληθινή πραγματικότητα.
Η φαντασία, μας τραβάει πρώτα την προσοχή. Ένα γοητευτικό παράδειγμα είναι
αυτή η σειρά ταπισερί που είναι γνωστή ως η Κυρία Με Τον Μονόκερο,
ένα από τα τελευταία και πιο σαγηνευτικά παραδείγματα του Γοτθικού πνεύματος.
Είναι ποιητική, φανταχτερή και βλάσφημη.
Το φαινομενικό του θέμα είναι οι τέσσερις αισθήσεις,
αλλά το πραγματικο της θέμα είναι η δύναμη της αγάπης,
που μποροεί να κατακτήσει και να υποτάξει όλες τις δυνάμεις της φύσης -
συμπεριλαμβανομένων αυτών των δύο εμβληματικών, της λαγνείας
και της αγριότητας, του μονόκερου και του λιονταριού.
Γονατίζουν μπροστά σ' αυτή την ενσωμάτωση της αγνότητας,
και ακόμη κρατούν ψηλά τις γωνίες της σκηνής της. Αυτά τα άγρια ζώα
έχουν γίνει με την οικοσηματολογική [heraldic] έννοια, οι υποστηρικτές της.
Και ολόγυρα από αυτή την αλληγορική σκηνή είναι αυτό που
οι σχολικοί Μεσαιωνικοί φιλόσοφοι αποκαλούσαν "φύση που φυσικοποιεί"
"natura naturans ".
Πουλιά
δέντρα
λουλούδια, φύλλα εν αφθονία.
Και αυτά τα μάλλον προφανή σύμβολα της φύσης που φυσικοποιεί, - λαγοί.
Υπάρχει ακόμη και η φύση η εξημερωμένη που κάθεται σε ένα μαξιλάρι.
Τι εικόνα της επίγειας ευτυχίας στα πιο εκλεπτυσμένα της
αυτό που οι Γάλλοι ονομάζουν "douceur de
vivre" που συχνά συγχέεται με τον πολιτισμό.
(ΜΟΥΣΙΚΗ) Χορός του Μπάσσου: Άλτα
Έχουμε προχωρήσει πολύ από τις ισχυρές πεποιθήσεις οτι επηρεασμένοι
ιππότες και κυρίες, τραβάνε καρότσια φορτωμένα πέτρα, επάνω
στο λόφο για το χτίσιμο του καθεδρικού ναού της Chartres.
Και όμως, η ιδέα της ιδανικής αγάπης,
και η ακαταμάχητη δύναμη της ευγένειας και της ομορφιάς,
η οποία μεταδίδεται εμβληματικά με το φόρο τιμής αυτών των άγριων ζώων,
μπορεί να ανιχνευθεί τρεις αιώνες πίσω
και ίσως ακόμη και να αρχίσουμε να το ψάχνουμε στη βόρεια πύλη της Chartres.
Αυτή η πύλη, η βόρεια πύλη,
διακοσμήθηκε γύρω στο έτος 1220.
Φαίνεται να έχει ανατεθεί από αυτή τη φοβερή κυρία, τη Blanche της Καστίλλης,
τη μητέρα του Σαιντ Λούις.
Ίσως, για το λόγο αυτό, ή απλά επειδή ήταν αφιερωμένη στη Θεοτόκο,
πολλές από τις φιγούρες είναι γυναικείες.
Και πολλές από τις ιστορίες στις καμάρες αφορούν τις ηρωίδες της Παλαιάς Διαθήκης.
Και στη γωνία, είναι μία από τις πρώτες συνειδητά χαριτωμένες γυναίκες της Δυτικής Τέχνης.
Μόνο πολύ λίγα χρόνια πριν,
οι γυναίκες θεωρούνταν ότι ήταν έτσι.
Και αυτές ήταν οι γυναίκες που συνόδευαν τους Norsemen στην Ισλανδία.
Τώρα, κοιτάξτε αυτή την ενσάρκωση της αγνότητας,
σηκώνοντας το μανδύα της, σηκώνοντας το χέρι της, γυρίζοντας το κεφάλι της,
με ρυθμούς αμήχανης ευγένειας που επρόκειτο να γίνει τυποποιημένη αργότερα.
αλλά εδώ είναι αληθινή σεμνότητα.
Στην πραγματικότητα, αντιπροσωπεύει μια αγίο που ονομάζεται Saint Modeste [Αγία Σεμνότητα].
Αλλά μπορεί να είναι η Beatrice του Dante.
Από τις δύο ή τρεις σχολές που έχουν προστεθεί στο ευρωπαϊκό
μυαλό, από τον πολιτισμό της Ελλάδας και της Ρώμης,
κανένα δεν μου φαίνεται πιο ξένο και πιο ανεξήγητο από
το συναίσθημα της ιδανικής ή της ευγενούς αγάπης.
Αυτή, ήταν εντελώς άγνωστη στην αρχαιότητα.
Πάθος, ναι. Επιθυμία, ναι, φυσικά.
Σταθερή αγάπη, ναι.
Αλλά αυτή η κατάσταση της απόλυτης υποταγής του άνδρα, στην επιθυμία κάποιας σχεδόν απρόσιτης γυναίκας.
Αυτή η πεποίθηση ότι καμία θυσία δεν ήταν πολύ μεγάλη, και ότι μια ολόκληρη ζωή
θα μπορούσε να δαπανηθεί καλοπιάνοντας μια
καταιφρονημένη κυρία, ή να υποφέρει κανείς για λογαριασμό της.
Αυτό θα φαινόταν στους Ρωμαίους ή στους Βίκινγκς,
όχι μόνο παράλογο αλλά απίστευτο.
Και όμως για εκατοντάδες χρόνια πέρασε χωρίς αμφισβήτηση.
Ενέπνευσε μια τεράστια λογοτεχνία, από τον Chrιtien de Troyes μέχρι τον
Shelley, τα περισσότερα από τα οποία τα βρίσκω παεντελώς δύσκολα να διαβαστούν.
Ακόμη και μέχρι το 1945, διατηρούσαμε πολλές ιπποτικές χειρονομίες.
Βγάζαμε τα καπέλα μας σε κυρίες και τις αφήσαμε να περάσουν πρώτες στις πόρτες,
και στην Αμερική, σπρώχναμε και τις καρέκλες τους στο τραπέζι για να καθίσουν.
Έχουμε ακόμα εγγράψει στη φαντασία μας ότι είναι ντροπαλά και αγνά όντα ,
παρουσία των οποίων δεν μπορούσαμε να λέμε ορισμένες ιστορίες ή να προφέρουμε συγκεκριμένες λέξεις.
Λοιπόν, αυτό όλο έχει τελειώσει τώρα.
Είχε όμως μια μακρά πορεία, και υπήρχαν πολλά να πει κανείς γι 'αυτό.
Πώς ξεκίνησε;
Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν ξέρει.
Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι, όπως και η μυτερή καμάρα, προήλθε από την Ανατολή
ότι οι προσκυνητές και οι Σταυροφόροι βρήκαν στον μουσουλμανικό κόσμο μια παράδοση της Περσικής λογοτεχνίας
στην οποία οι γυναίκες ήταν το θέμα της υπερβολικών φιλοφρονήσεων και αφοσίωσης.
Δεν γνωρίζω αρκετά για την Περσική λογοτεχνία να πω αν αυτό είναι αλήθεια.
Αλλά νομίζω ότι οι Σταυροφορίες είχαν και μια άλλη, λιγότερο
ευθεία, επιρροή σχετικά με την έννοια της αβρής αγάπης.
Η κυρία ενός κάστρου πρέπει πάντα να είχε μια ιδιόμορφη θέση.
Κλεισμένη με τόσους πολλούς νεαρούς άντρες,
που δεν μπορούσαν να περνούν όλο το χρόνο τους πολεμώντας.
Και όταν ο κύριος του κάστρου ήταν μακριά για
ένα ή δύο χρόνια, η κυρία έμενε στη θέση του.
Ασκούσε τις εξουσίες του και λάμβανε το είδος του φόρου
τιμής, του αναμενόμενου σε μια φεουδαρχική κοινωνία.
Και οι περιπλανώμενοι ιππότες που την επισκέπτονταν, το έκαναν με ένα μείγμα
εκτίμησης και ελπίδας, με το οποίο μπαίνει κανείς
στο χώρο των ποιημάτων του τροβαδούρου.
(ΜΟΥΣΙΚΗ) Retrovenge: Pour Mon Coeur
Προς στήριξη αυτής της θεωρίας, είναι η εικόνα, της πολιορκίας του
Κάστρου της Αγάπης, που εμφανίζεται σε καθρέφτες-θήκες και
κασετίνες και άλλα σπιτικά αντικείμενα του 14ου αιώνα.
Θα ήθελα ίσως να προσθέσω ότι η ιδέα του γάμου δεν τίθεται καθόλου σε συζήτηση.
Οι Μεσαιωνικοί γάμοι ήταν εξ ολοκλήρου θέμα περιουσιών.
Λοιπόν, όπως όλοι γνωρίζουν, ο γάμος
χωρίς αγάπη σημαίνει αγάπη χωρίς γάμο.
Και υποθέτω, πρέπει κανείς να ομολογήσει ότι η λατρεία της Θεοτόκου, είχε κάτι να κάνει με αυτό.
Σε αυτό το πλαίσιο, ακούγεται μάλλον ως βλασφημία.
Αλλά το γεγονός παραμένει ότι συχνά δεν γνωρίζεις αν ένας
στίχος Μεσαιωνικής αγάπης απευθύνεται
στην ερωμένη του ποιητή ή στην Παναγία.
Το μεγαλύτερο από όλα που γράφτηκαν για την ιδανική αγάπη, η "Vita
Nuova" του Dante - η Νέα Ζωή - είναι ένα σχεδόν-θρησκευτικό έργο.
Και στο τέλος, είναι η Beatrice που εισάγει τον Dante στον παράδεισο.
Έτσι, για όλους αυτούς τους λόγους νομίζω ότι μπορεί κανείς να συνδέσει
τη λατρεία της ιδανικής αγάπης, με την θελκτική ομορφιά και γλυκύτητα
που βρίσκει κανείς στις μαντόνες του τέλους του 13ου αιώνα.
Η ευγενική αγάπη δεν ήταν μόνο το θέμα των στίχων,
αλλά και εκτεταμένων - πολύ εκτεταμένων - ιστοριών σε πεζογραφία και στιχουργική.
Και αυτό μου θυμίζει κάτι άλλο, ότι οι Γοτθικοί
αιώνες προστέθηκαν στην Ευρωπαϊκή συνείδηση.
Αυτό το σύνολο ιδεών και συναισθημάτων
που περιβάλλει τις λέξεις "ρομαντικό" και "ρομαντζο".
Κάποιος δεν μπορεί να πει πραγματικά ότι το ρομάντζο ήταν μια Γοτθική εφεύρεση.
Υποθέτω ότι, όπως λέει η λέξη, ήταν Romanesque [Ρωμανικός],
και αναπτύχθηκε σε εκείνες τις νότιες περιοχές της Γαλλίας
όπου οι μνήμες του Ρωμαϊκού πολιτισμού δεν είχαν σβύσει τελείως
όταν επικαλύφθηκαν από την πιο φανταστικές εικόνες των Σαρακηνών.
Αλλά το ιπποτικό ρομάντζο της Γοτθικής εποχής από το
Chrιtien de Troyes του 13ου αιώνα μέχρι τον Mallory
τον 15ο, με τις αλληγορίες και τις προσωποποιήσεις τους, τα ατελείωτα
ταξίδια τους και τις νυχτερινές ολονυκτίες, τα ξόρκια και τα μυστήρια
τους, είχαν μια ιδιαίτερη έλξη στο Μεσαιωνικό μυαλό.
Για διακόσια χρόνια,
το Roman De La Rose ήταν ίσως το πιο διαβασμένο βιβλίο στην Ευρώπη...
.. εκτός από τον Boethius και τη Βίβλο.
Λοιπόν, δεν διαβάζεται σήμερα πολύ, εκτός για να περάσει κανείς εξετάσεις.
Αλλά, φυσικά, η επίδραση αυτών των ρομάντζων στη λογοτεχνία του 19ου αιώνα, ήταν αποφασιστική,
είτε ως "λατομείο" ιδεών, είτε ως φαντασιακή απόδραση, ειδικά στην Αγγλία.
"Το Βράδυ της Αγίας Αγνής", η "Belle Dame Sans Merci", τα "Ειδύλλια του Βασιλιά",
για να μην πούμε τίποτα για αυτό το κρίσιμο αριστούργημα του τέλους του 19ου αιώνα,
τον "Tristan και Isolde" του Wagner.
Δεν μπορεί κανείς να πει ότι το Γοτθικό ρομάντζο δεν έχει παίξει κάποιο ρόλο στην εμπειρία μας,
έστω και από δεύτερο χέρι.
(ΜΟΥΣΙΚΗ) Ja Nun Hons Pris
Η κορύφωση του πολιτισμού-της-ευγένειας, επιτεύχθηκε στα τέλη
του 14ου αιώνα στη Γαλλία, υπό την αιγίδα του Duc de Berry.
Κατασκεύασε μια σειρά από μυθικά κεντημένα κάστρα, από την οποία
ο ζωγράφος de Limbourg μας άφησε ένα εμφανώς ακριβές αρχείο.
Τα γέμισε με κοσμήματα και διακοσμημένα αντικείμενα,
πίνακες ζωγραφικής και ταπετσαρίες.
Αυτή η πολεμική σκηνή είναι μόνο μια ταπετσαρία.
Του Δούκα δεν του άρεσε ο πόλεμος.
Οι καλλιτέχνες του Δούκα μας έδωσαν μια ζωντανή εικόνα της Αυλής του.
Εδώ δίνει ένα μεγάλο δείπνο για να γιορτάσει το Νέο Ετος.
Δεν υπάρχουν παρούσες κυρίες, που είναι περίεργο, γιατί
ο δούκας ο οποίος ήταν ένας φιλόξενος άνθρωπος,
και αναφέρεται ότι έχει πει για τις γυναίκες,
"Όλο και πιο ευγενική και ποτέ δεν λέει την αλήθεια".
Αλλά μπορούμε να δούμε μια από τις διάσημες συλλογές του, από 15 εκατοντάδες σκυλιά.
Που είναι πάρα πολλά, ακόμα και για μένα.
Φαίνεται να έπαιρναν μέρος και στο τραπέζι.
Πίσω του είναι ο chamberlain του που λέει σε κάποιον ντροπαλό μνηστήρα,
"Πλησίασε, πλησίασε."
Και οι αυλικοί του, συμπεριλαμβανομένου ενός καρδινάλου,
σηκώνουν τα χέρια τους με έκπληξη, για την καταδεκτικότητα.
Τα κάστρα, οι εικόνες, οι ταπετσαρίες έχουν εξαφανιστεί, μαζί με τα σκυλιά.
Αλλά μερικοί από τους θησαυρούς παραμένουν.
Αυτό η χρυσή κούπα είναι ένα, η οποία φαίνεται να ανήκει στον Δούκα,
και ένα από τα λίγα αντικείμενα από τα οποία μπορείς ακόμα να πιάσεις
τη γεύση αυτού του φανταστικού, πολυτελούς κόσμου.
Και αυτό, ονομαστικά μια λειψανοθήκη, αλλά στην
πραγματικότητα ένα υπερβολικό, αλλά γοητευτικό, παιχνίδι.
Υποτίθεται ότι κρατούσε ένα αγκάθι από το στέμμα του Χριστού στη Σταύρωση.
Υπήρχαν πολλοί προστάτες τέχνης και συλλέκτες εκείνη την εποχή
αλλά ο δούκας ήταν ιδιαίτερος, καθώς οι τέχνες ήταν όλη του η ζωή.
Και για να πληρώσει για τις συλλογές του, φορολόγησε τους υποκόους του ανελέητα,
σε ασυμφωνία με αυτή τη μικρογραφία, όπου ο Άγιος Πέτρος
τον υποδέχεται στον ουρανό χωρίς τις συνήθεις διατυπώσεις.
Ήταν ένας κρύος κόσμος για τους αγρότες.
Τα χειρόγραφα απεικονίζουν μια άλλη ικανότητα του ανθρώπινου
νου, που είχε μεγαλώσει κατά τον προηγούμενο αιώνα -
την ευχάριστη παρατήρηση φυσικών αντικειμένων,
φύλλων και λουλουδιών, ζώων και πτηνών.
Τα πουλιά ήταν η Μεσαιωνική εμμονή.
Είναι το θέμα ενός από τα πρώτα Μεσαιωνικά ζωγραφισμένα βιβλία
και γεμίζουν τα περιθώρια των χειρογράφων.
Εάν ζητούσατε από έναν κληρικό του 14ου αιώνα μια εξήγηση για όλα
αυτά τα πουλιά θα είχε πει πιθανώς ότι αντιπροσώπευαν
ψυχές, επειδή μπορούν να πετάξουν στον Θεό.
Αλλά αυτό δεν εξηγεί γιατί οι καλλιτέχνες τους
τα ζωγράφησαν με τόση ψυχαναγκαστική ακρίβεια.
Και νομίζω ότι ο λόγος είναι ότι έγιναν σύμβολα ελευθερίας.
Υπό τη φεουδαρχία, οι άνθρωποι και τα ζώα συνδέονταν με τη γη.
Πολύ λίγοι άνθρωποι μπορούσαν να μετακινούνται.
Μόνο καλλιτέχνες...
και τα πουλιά.
Ήταν χαρούμενα, αισιόδοξα, αναιδή και κινητικά.
Και, επιπλέον, είχαν το είδος των σημαδιών που ταίριαζαν με τη Μεσαιωνική εραλδική.
Τα πρώτα χειρόγραφα του Δούκα είχαν δείξει μια
απομονωτική και συμβολιστική προσέγγιση στη φύση.
Αλλά στη μέση της καριέρας του ανακάλυψε έναν καλλιτέχνη
ή μια ομάδα καλλιτεχνών που ονομάζονταν de Limbourg,
ο οποίος με κάποια έκλαμψη πρωτότυπης ιδιοφυΐας, είδε τη φύση όπως τη βλέπουμε -
ως μέρος μιας πλήρους οπτικής εμπειρίας.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μεγάλο
μέρος της δουλειάς τους έχει χαθεί.
Αλλά ένα βιβλίο παραμένει
"Οι Πολύ Πλούσιες Ώρες", που είναι ένα από
τα θαύματα της ιστορίας της τέχνης.
Εδώ είναι άντρες και γυναίκες που καλλιεργούν τα χωράφια,
σβάρνισμα, σπορά - υπάρχει ένα σκιάχτρο στο
παρασκήνιο - μάζεμα χόρτων και συγκομιδή.
Και ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι όλα αυτά συνέβαιναν
στους ίδιους τόπους, λίγο-πολύ αμετάβλητα,
σε όλη τη διάρκεια των Σκοτεινών Χρόνων.
Και συνέχισαν με τον ίδιο τρόπο μέχρι τον τελευταίο πόλεμο.
Σε πρώτο πλάνο, ένα πάρτι από ευγενείς έξω από
τη λαϊκή αγορά απολαμβάνουν ένα μικρό ήπιο φλερτ.
Το έλεγαν έτσι επειδή μόνο στις αυλές είχε κάποιος το χρόνο για
αυτά τα ευχάριστα προκαταρκτικά, αντί να αρχίσει αμέσως τη δουλειά...
Στη συνέχεια, το Μάιο, ο καθένας βάζει στέφανα από φύλλα και πάει για ιππασία.
Τι όνειρο.
Καμιά κοινωνία δεν ήταν ποτέ πιο κομψή, πιο ανέμελη, πιο ντελικάτη.
Αυτές οι αυλές της Γαλλίας και της Βουργουνδίας ήταν το
παράδειγμα για τη μόδα και τους καλούς τρόπους, σε όλη την Ευρώπη.
Πολλοί άνθρωποι, όταν τους αναφέρετε τη λέξη πολιτισμός
σκεφτονται κάτι τέτοιο.
Λοιπόν, δεν πρέπει να σας πιάσει φτέρνισμα γι αυτό.
Αλλά δεν αρκεί για να κρατηθεί ένας πολιτισμός ζωντανός.
Επειδή εξαρτάται από μια μικρή στατική
κοινωνία που ποτέ δεν βλέπει προς τα έξω ή προς τα πέρα.
Και ξέρουμε από πολλά παραδείγματα ότι
αυτές οι κοινωνίες απολιθώνονται,
ενδιαφερόμενες μόνο να συντηρήσουν τη δική τους κοινωνική τάξη.
Η μεγάλη, μάλιστα μοναδική, αξία του ευρωπαϊκού
πολιτισμού ήταν ότι ποτέ δεν σταμάτησε να αναπτύσσεται.
Ακόμη και η ιδέα της αβροφροσύνης μπορούσε να πάρει μια απροσδόκητη μορφή.
Στα χρόνια που διακοσμήθηκε η βόρεια πύλη της Chartres,
ένας πλούσιος νέος δανδής [κομψευόμενος] που ονομάζεται
Francesco Bernadone υπέστη μια μεγάλη αλλαγή στη καρδιά του.
Ήταν, και πάντα παρέμενε, ο πιο ευγενικός άνδρας.
Ήταν βαθιά επηρεασμένος από τα Γαλλικά ιδεώδη της ιπποσύνης.
Και μια μέρα, όταν είχε φορέσει τα καλύτερα του ρούχα
προετοιμασμένος για κάποια ιπποδρομική επίδειξη, συνάντησε έναν φτωχό κύριο
του οποίου οι ανάγκες φαινόταν να είναι μεγαλύτερες από τις δικές του,
και του έδωσε το μανδύα του.
Εκείνη τη νύχτα ονειρεύτηκε ότι θα πρέπει να ξαναχτίσει την Ουράνια Πόλη.
Αργότερα, μοίρασε την περιουσία του σε τέτοιο βαθμό που ο πατέρας του,
ο οποίος ήταν πλούσιος επιχειρηματίας στην ιταλική πόλη της Ασίζης
αποφάσισε να τον αποκηρύξει.
Τότε ο Francesco έβγαλε τα υπόλοιπα ρούχα του
και είπε ότι δεν θα είχε τίποτα, απολύτως τίποτα.
Ο επίσκοπος της Ασίζης του σκέπασε τη
γυμνότητα του, και μετά του έδωσε ένα μανδύα,
και ο Francesco πήγε στο δάσος τραγουδώντας ένα Γαλλικό τραγούδι.
Τα επόμενα τρία χρόνια τα πέρασε σε άθλια φτώχεια, φροντίζοντας
τους λεπτρούς, οι οποίοι ήταν πολύ εμφανείς, κατά τον Μεσαίωνα
και ανοικοδομώντας με τα χέρια του εγκαταλελειμμένες εκκλησίες.
Σε όλες τις πράξεις του υπάκουε κυριολεκτικά στα λόγια των Ευαγγελίων.
Και τα μετέφρασε στη γλώσσα της ιπποτικής ποίησης.
Είπε ότι είχε πάρει τη φτώχεια για γυναίκα του.
Και όταν πέτυχε κάποια ακόμα πιο δραστική πράξη αυτο-άρνησης
είπε ότι ήταν επειδή ήθελε να της κάνει μια αβροφροσύνη.
Ήταν εν μέρει και επειδή, είδε ότι ο πλούτος διαβρώνει και είναι η
αιτία του πολέμου, αλλά εν μέρει επειδή αισθάνθηκε ότι ήταν ανάρμοστο
να βρίσκεται μαζί με οποινοδήποτε είναι φτωχότερος από τον ίδιο.
Έχω μέχρι στιγμής απεικονίσει την ιστορία του Αγίου Φραγκίσκου από το έργο
του Σιενέζου ζωγράφου Sassetta, γιατί αν και ζωγράφισε πολύ αργότερα,
η ιπποτική Γοτθική παράδοση παρέμεινε στη Σιένα, όσο πουθενά αλλού στην Ιταλία, και
έδωσε στις λαμπρές εικόνες του Sassetta μια λυρική, ακόμη και οραματιστική ποιότητα
περισσότερο Φραγκισκανική απ 'ό, τι οι χονδροειδείς εικόνες του Giotto.
Αλλά τώρα πρέπει να έρθω στο Giotto.
Όχι μόνο επειδή έζησε 150 χρόνια νωρίτερα από το Sassetta
δηλαδή πολύ πιο κοντά στην εποχή του Αγίου Φραγκίσκου αλλά επειδή είχε
επιλεγεί για να διακοσμήσει τη μεγάλη εκκλησία όπου στέκομαι τώρα,
την εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου
που χτίστηκε πολύ λίγο μετά το θάνατό του. Πόσες από αυτές τις τοιχογραφίες
είναι πραγματικά από το χέρι του Giotto είναι μια αναπάντητη ερώτηση.
Οι σύγχρονοι λόγιοι της Αγγλίας είπαν
ότι ο Giotto δεν είχε πάει ποτέ στην Ασίζη.
Οι Ιταλοί μελετητές πιστεύουν ότι τις ζωγράφισε σχεδόν όλες.
Έχω την τάση να πιστεύω ότι ο Giotto ήταν ένας από αυτούς τους καλλιτέχνες, όπως ο
Raphael, οι οποίοι προσέδωσαν πολύ περισσότερη
σημασία στην εφεύρεση παρά στην εκτέλεση.
Ήταν αρκετά διατεθειμένος να αφήσει τους μαθητές
του - πρέπει να υπήρχε μια μικρή στρατιά μαθητών -
να πραγματοποιήσει τις ιδέες του.
Αυτές που βρίσκονται πάνω από το κεφάλι μου, είμαι σίγουρος ότι τις
ζωγράφισε ο ίδιος, γιατί έχουν όλο το βάρος και τη δραματική του δύναμη.
Εκεί που φαίνεται ότι υπολείπεται
είναι στην πραγματική εικόνα του αγίου.
Είναι πολύ σοβαρός και επιβλητικός.
Δεν έχει τίποτα από την ζωηρότητα, σχεδόν - εκείνη την αίσθηση χαράς
που ο Άγιος Φραγκίσκος εκτιμούσε σχεδόν όσο και την ίδια την ευγένεια.
Παρεμπιπτόντως, δεν ξέρουμε πως έμοιαζε ο Άγιος Φραγκίσκος.
Η πιο γνωστή πρώιμη ζωγραφική του αποδίδεται στον Cimabue.
Φαίνεται αρκετά πειστική, αλλά φοβάμαι
ότι είναι εξ ολοκλήρου ξανα-ζωγραφισμένη
και μόνο μας δείχνει πώς σκέφτονταν ο 19ος αιώνας ότι έμοιαζε ο Άγιος Φραγκίσκος.
Από την αρχή, ο καθένας αναγνωρίζει ότι ο Άγιος Φραγκίσκος ήταν θρησκευτική ιδιοφυΐα,
η μεγαλύτερη, νομίζω, που έχει παράξει ποτέ η Ευρώπη.
Αν και ήταν ένας απλός άνθρωπος, ο Πάπας του έδωσε
την άδεια να δημιουργήσει ένα μοναστικό Τάγμα, εδώ στην Ασίζη.
Ο Άγιος Φρανσίσκος πέθανε το 1226 στην ηλικία των
43 ετών, εξαντλημένος από την αυστηρότητα του.
Στο θάνατό του, είχε ζητήσει συγχώρεση από "το φτωχό αδελφό -γαϊδούρι, το σώμα μου"
για τις κακουχίες στις οποίες το υπέβαλε.
Είχε δει το Τάγμα του να αυξάνει από μια ομάδα
ταπεινών συνοδών, να γίνεται ένας μεγάλος θεσμός,
μια δύναμη στην εκκλησιαστική πολιτική.
Και σε ένα συγκεκριμένο σημείο είχε φυσικά και απλά παραιτηθεί από τον έλεγχο.
Ήξερε ότι δεν ήταν διαχειριστής.
Μέσα σε δύο χρόνια, μόλις δύο χρόνια
από το θάνατό του, αγιοποιήθηκε
και οι σύντροφοί του άρχισαν να χτίζουν αυτή τη μεγάλη εκκλησία
στη μνήμη του. Ένα αριστούργημα της Γοτθικής αρχιτεκτονικής,
όπως και ένα απίστευτο κομμάτι της μηχανικής.
Δύο εκκλησίες, η μία πάνω στην άλλη, ένα
τεράστιο μοναστήρι, όλο χτισμένο πάνω σε στοές,
και από τέτοια σκληρή πέτρα που είναι σχεδόν αδύνατο
να πιστέψει κανείς ότι είναι έργο του 13ου αιώνα.
Νομίζω ότι πρέπει να έχει κατασκευαστεί από αρχιτέκτονα κάστρων.
Είναι διακοσμημένο από όλους τους ιταλούς ζωγράφους του 13ου και 14ου αιώνα
από το Cimabue και μετά
έτσι ώστε να γίνει η πλουσιότερη και πιό υποβλητική εκκλησία στην Ιταλία.
(Plainsong)
Ένα περίεργο μνημείο για το μικρό και φτωχό
άνθρωπο, του οποίου το αγαπημένο ρητό ήταν,
"Οι αλεπούδες έχουν τρύπες και τα πουλιά του αέρα έχουν φωλιές
αλλά ο Υιός του ανθρώπου δεν έχει πού να βάλει το κεφάλι του ".
Φυσικά, η ιδεολογία της φτώχειας του Αγίου Φραγκίσκου δεν μπορούσε
να επιβιώσει μετά το θάνατό του. Δεν κράτησε ούτε καν όσο ζούσε.
Απορρίφθηκε επίσημα από την Εκκλησία επειδή η Εκκλησία
είχε ήδη γίνει μέρος του διεθνούς τραπεζικού συστήματος
που ξεκίνησε τον 13ο αιώνα.
Εκείνοι από τους μαθητές του Αγίου Φραγκίσκου που έμειναν προσκολλημένοι
στο δόγμα του για τη φτώχεια, που ονομάζονται fraticelli,
καταδικάστηκαν ως αιρετικοί και κάηκαν στην πυρά.
Και για 700 χρόνια, ο καπιταλισμός εξακολούθησε να
αναπτύσσεται στις σημερινές τερατώδεις αναλογίες του.
Μπορεί να φαίνεται ότι ο Άγιος Φραγκίσκος δεν άσκησε καθόλου επιρροή.
Ακόμη και αυτοί οι μεταρρυθμιστές του 19ου
αιώνα, που μερικές φορές τον επικαλέστηκαν,
δεν θέλησαν να εκθειάσουν ή να αγιοποιήσουν τη φτώχεια, αλλά να την καταργήσουν.
Και όμως, την πεποίθησή του ότι για να ελευθερώσουμε το
πνεύμα πρέπει να ξεφορτωθούμε τα γήινα υπάρχοντά μας
είναι το κοινό πιστεύω, όλων των μεγάλων
θρησκειών σε Ανατολή και τη Δύση.
Σχεδόν χωρίς εξαίρεση.
Και πραγματοοιώντας αυτή την αλήθεια, με τέτοια απλότητα
και χάρη, την κατέστησε μέρος της Ευρωπαϊκής συνείδησης.
Ένα ιδανικό, στο οποίο, όσο αδύνατο μπορεί να είναι
στην πράξη, τα ωραιότερα πνεύματα πάντα θα επιστρέφουν.
Και, ελευθερώνοντας τον εαυτό του από την έλξη των αποκτημάτων,
ο Άγιος Φραγκίσκος πέτυχε μια κατάσταση πνεύματος που έχει για μας μεγάλη αξία.
Εννοώ την πίστη του στην ενότητα της δημιουργίας
και τη δυνατότητα της καθολικής αγάπης.
Μόνο επειδή δεν είχε τίποτα, ο Άγιος Φραγκίσκος μπορούσε να
αισθάνεται ειλικρινά την αδελφοσύνη με όλα τα δημιουργημένα πράγματα.
Όχι μόνο ζωντανά πλάσματα, όπως ο Αδελφός Χοίρος,
αλλά και ο Αδελφός Πυρκαγιά και η Αδελφή Ανεμος
Αυτή η φιλοσοφία ενέπνευσε τον ύμνο του στην ενότητα
της δημιουργίας, που είναι γνωστή ως Υμνος στον Ήλιο.
Εκφράζεται με ακαταμάχητη αφέλεια σε μια συλλογή από
θρύλους γνωστούς ως Fioretti - τα μικρά λουλούδια. Λίγοι άνθρωποι
μπορούν να βρουν το δρόμο τους μέσα από την πολεμική του Abelard
ή τους ορισμούς του Αγίου Θωμά Ακίνα, αλλά όλοι μπορούν
να απολαύσουν αυτές τις ιερούς λαϊκούς θρύλους, οι
οποίου, τελικά, μπορεί να μην είναι εντελώς αναληθείς. Είναι, στη σύγχρονη
ορολογία, ανάμεσα στα πρώτα παραδείγματα της δημοφιλούς επικοινωνίας.
Εν πάση περιπτώσει, από την εποχή της Λειτουργίας στο Όρος.
Και μας λένε, για παράδειγμα, πώς ο Άγιος Φραγκίσκος έπεισε έναν άγριο λύκο
που τρομοκρατούσε τον λαό του Gubbio, για να κάνει ένα σύμφωνο
με το οποίο, σε αντάλλαγμα για κανονικά γεύματα, θα αφήσει ήσυχους τους πολίτες.
"Δώσε μου το πόδι σου", είπε ο Άγιος
Φραγκίσκος. Και ο λύκος έδωσε το πόδι του.
Το πιο διάσημο από όλα, φυσικά είναι το κήρυγμα στα πουλιά.
Αυτά τα πλάσματα, τα οποία, όπως έχω πει, έμοιαζαν προνομιούχα για το Γοτθικό μυαλό.
Επτά αιώνες δεν έχουν επηρεάσει την αφελή ομορφιά αυτού του επεισοδίου.
(Καμπάνες)
Ο Άγιος Φραγκίσκος είναι μια μορφή της καθαρής Γοτθικής εποχής. Η εποχή
των σταυροφοριών και των κάστρων και των μεγάλων καθεδρικών ναών.
Αν και την έβαλε σε περίεργες και βάρβαρες χρήσεις
ανήκε στην εποχή της ιπποσύνης.
Λοιπόν, όσο κι αν κάποιος αγαπά αυτόν τον κόσμο νομίζω ότι
παραμένει για μας απείρως παράξενος και απομακρυσμένος.
Είναι τόσο γοητευτικός, και τόσο φωτεινός όσο και υπερβατικός
ως και το χρωματισμένο γυαλί που είναι η δόξα του.
Και με τη συνήθη έννοια της λέξης, σαν
εξωπραγματικός.
Αλλά ήδη, κατά τη διάρκεια της ζωής του Αγίου Φραγκίσκου,
ένας άλλος κόσμος μεγαλώνει, που, για καλό ή
για κακό, είναι ο πρόγονος του δικού μας ".
Ο κόσμος του εμπορίου, των τραπεζών, των πόλεων. Γεμάτη από
ξεροκέφαλους άντρες που είχαν ως στόχο στη ζωή να γίνουν πλούσιοι
χωρίς να παψουν να είναι αξιοπρεπείς.
Πόλεις, πολίτες πόλεων, πολίτες, αστοί, αστική ζωή. Υποθέτω ότι όλα
αυτά πρέπει να έχουν άμεση σχέση με αυτό που εννοούμε με την έννοια πολιτισμός.
Πίσω από μένα το δημαρχείο της Σιένα που δείχνει αρκετά όπως ήταν τον 14ο αιώνα.
Στην πραγματικότητα, μου είπε ο αρχιτέκτονας της πόλης
ότι ο πληθυσμός είναι μικρότερος από ο,τι ήταν τον 13ο αιώνα.
Οι ιστορικοί μερικές φορές επιμένουν ότι ο πολιτισμός
ξεκίνησε στις ιταλικές αυτές δημοκρατίες του 14ου αιώνα.
Ο πολιτισμός, όπως καταλαβαίνω, μπορεί να δημιουργηθεί σε ένα
μοναστήρι ή μια αυλή όπως και σε μια πόλη - ίσως μάλλον καλύτερα. Ωστόσο, το
κοινωνικό και οικονομικό σύστημα που αναπτύχθηκε τον 13ο αιώνα είχε ένα πόντο.
Ήταν μια διαχειρίσιμη ανθρώπινη μονάδα.
Σε αντίθεση με το σύστημα - αν μπορείτε να το
ονομάσετε σύστημα - της ιπποσύνης, ήταν ρεαλιστικό.
Και η απόδειξη είναι ότι έχει επιζήσει.
Φυσικά, η Σιένα παρέμεινε σε κάποιο βαθμό Μεσαιωνική, σε σύγκριση με τη Φλωρεντία.
Υπήρχαν βιομηχανικές και τραπεζικές συνθήκες στην εποχή του Dante
εκπληκτικά παρόμοιες με αυτες που υπάρχουν σήμερα στην Lombard Street.
Εκτός από το γεγονός ότι η διπλή είσοδος δεν
είχε εφευρεθεί μέχρι τον 14ο αιώνα, στη
Γένοβα, πιστεύω. Φυσικά, οι ιταλικές δημοκρατίες δεν ήταν καθόλου δημοκρατικές.
Όπως οι αθώοι προ-μαρξιστές οι φιλελεύθεροι ιστορικοί, πίστευαν ότι ήταν.
Η εκμετάλλευση ήταν στα χέρια μερικών ισχυρών οικογενειών,
οι οποίες κατάφεραν να λειτουργούν στο πλαίσιο ενός συστήματος
συντεχνιών, στην οποία οι εργαζόμενοι δεν είχαν καθόλου λόγο.
Ο Ιταλός έμπορος του 14ου αιώνα δεν είναι συμπαθής.
Λιγότερο, βέβαια, από τον παλιό ανήθικο Jean de Berry.
Οι ιστορίες της φλωρεντινής τσιγκουνιάς είναι σαν τις
ιστορίες που οι Εβραίοι έλεγαν ο ένας για τον άλλον.
Αλλά - και εδώ ο παραλληλισμός με την Lombard Street δεν είναι τόσο κοντινός -
οι νέες τάξεις εμπόρων ως προστάτες της τέχνης της εποχής τους,
ήταν τουλάχιστον τόσο έξυπνοι όσο και η αριστοκρατία.
Και ακριβώς καθώς το οικονομικό τους σύστημα
ήταν ικανό για επέκταση, διήρκεσε μέχρι σήμερα,
οπότε η ζωγραφική που παράγγελναν είχε ένα είδος στερεής πραγματικότητας
που αποτέλεσε τον κύριο στόχο της τέχνης, μέχρι την εποχή του Cιzanne.
Ο πρώτος και κατά κάποιο τρόπο ο μεγαλύτερος ζωγράφος
αυτής της νέας πραγματικότητας ήταν ο Giotto.
Αυτή είναι μια από τις τοιχογραφίες του Giotto στο Chapel Arena στην Πάδοβα.
Καθώς το βλέπω αυτό, συνειδητοποιώ ότι οποιουδήποτε
το μάτι έχει επηρεαστεί από το ρεαλισμό
όπως έχει υπάρξει στην ευρωπαϊκή τέχνη από την Αναγέννηση μέχρι τους Κυβιστές
αυτό δεν θα φαίνεται πολύ ρεαλιστικό. Ίσως
όχι περισσότερο από τη Γοτθική ταπητουργία.
Αλλά αυτό το πολύ, έχει σαφήνεια.
Αντί για ένα διακοσμητικό μπέρδεμα, επικεντρώνεται σε μερικές
απλές, στερεές φόρμες τακτοποιημένες στο χώρο.
Ο Giotto είχε, περισσότερο από κάθε άλλο καλλιτέχνη πριν από αυτόν,
την ικανότητα να κάνει τις φιγούρες του να φαίνονται στερεές.
Καταφέρνει να τις απλοποιήσει σε μεγάλα, κατανοητά,
κατανοητά σχήματα, και σου δίνει μια βαθιά ικανοποίηση να αισθάνεσαι
ότι μπορείς να "πιάσεις" τις φιγούρες του με πληρότητα.
Χρειάζεται να κάνει τις φιγούρες του πιο ζωηρά αξιόπιστες
γιατί θέλει να νιώσουμε πιο έντονα το ανθρώπινο δράμα στο οποίο εμπλέκονται.
Μόλις μάθουμε τη γλώσσα του Giotto μπορούμε να τον αναγνωρίσουμε ως έναν από
τους μεγαλύτερους master του ζωγραφισμένου δράματος που έχει υπάρξει ποτέ.
Πώς ο Giotto εξελίχθηκε σε αυτό το πολύ προσωπικό και πρωτότυπο ύφος;
Όταν ήταν νεαρός άνδρας - γεννήθηκε στην Τοσκάνη περίπου το 1265 -
η ζωγραφική της Φλωρεντίας ήταν πραγματικά μόνο μια λιγότερο γυαλισμένη μορφή βυζαντινής ζωγραφικής.
Ήταν επίπεδη, ρέουσα, γραμμική,
με βάση παραδοσιακές έννοιες, οι οποίες είχαν αλλάξει ελάχιστα για 500 χρόνια.
Για να ξεφύγει ο Giotto από αυτό και να εξελίξει αυτό το στερεό, ενήμερο-του-χώρου στυλ
ήταν ένα από αυτά τα κατορθώματα της πρωτότυπης δημιουργίας
που έχουν συμβεί μόνο δύο ή τρεις φορές στην ιστορία της τέχνης.
Όταν γίνονται τέτοιες δραστικές αλλαγές, μπορεί κανείς να βρει συνήθως ορισμένα σημεία ξεκινήματος -
μοντέλα, προηγηθέντες...
Αλλά όχι με τον Giotto.
Δεν γνωρίζουμε απολύτως τίποτα γι 'αυτόν μέχρι το έτος 1305
όταν διακοσμούσε ένα μικρό, απλό κτίριο στην Πάδοβα γνωστό ως το παρεκκλήσι της Αρένας,
και το έκαναν, για όποιον ενδιαφέρεται για τη ζωγραφική,
ένα από τα ιερά μέρη του κόσμου.
Ανατέθηκε από έναν δανειστή που ονομάζονταν Enrico Scrovegni,
του οποίου ο πατέρας είχε πράγματι φυλακιστεί για τοκογλυφία ,
δηλαδή για το ότι χρέωνε ενα πολύ ψηλό επιτόκιο
επειδή τα μέτρια επιτόκια ανεπίσημα δεν υποστηρίζονταν.
Είναι μια από τις πρώτες περιπτώσεις των νέων πλουσίων
που αναθέτουν έργα τέχνης ως ένα είδος εξιλέωσης.
Μια πρακτική που ωφέλησε τον κόσμο σχεδόν όσο και η ματαιοδοξία και η αυτοϊκανοποίηση.
Να τος. Ίσως το πιό πρόωρο ζωγραφισμένο πορτρέτο που του μοιάζει πραγματικά,
παρουσιάζοντας ένα μοντέλο του παρεκκλησίου σε τρεις αγγέλους,
και για το λόγο αυτό τοποθετήθηκε ανάμεσα στους ευλογημένους στην Τελευταία Κρίση.
Ο Giotto είναι ο υπέρτατος δραματουργός της ανθρώπινης ζωής, σε όλη της την ποικιλομορφία.
Μπορεί να απεικονίσει μια σκηνή όπως αυτή, ο γάμος στην Κάνα,
που είναι σχεδόν Chaucerian. [Father of English literature 1343– 1400].
(ΜΟΥΣΙΚΗ) Μεσαιωνική μουσική
Πίσω από τα γλάστρες βρίσκεται ο κοιλαράς φιλοξενούμενος
ο οποίος δοκιμάζει με έκπληξη το κρασί στο οποίο έχει μετατραπεί το νερό.
Αλλά ο Giotto είναι ο μεγαλύτερος όταν το ανθρώπινο δράμα είναι το μεγαλύτερο.
Όπως και σε αυτή τη σκηνή της προδοσίας στον Κήπο της Γεθσημανής.
Τι θαυμάσια εφεύρεση - ότι ο Ιούδας πρέπει να βάλει τον μανδύα του γύρω από τον Κύριό μας.
Όλα - κεφάλια, χειρονομίες, το εκρηκτικό μοτίβο των λογχών
είναι ένα crescendo αίσθησης, έντασης και βίας.
Αλλά μπορεί επίσης να επιτύχει την λυρική ομορφιά της γαμήλιας πομπής της Παναγίας.
(ΜΟΥΣΙΚΗ) Πρώιμη Μεσαιωνική μουσική
Η τρυφερότητα του "noli me tangere ["Μην με ακουμπάς]
με την θαυμάσια λεπτή σχέση μεταξύ των φιγουρών.
Τέλος, ο θρήνος για το νεκρό σώμα του Χριστού.
Είναι ένα αριστούργημα της εικονογραφικής κατασκευής,
ένα είδος μοντέλου για υψηλή ακαδημαϊκή ζωγραφική για 500 χρόνια.
Αλλά αυτή η τεχνική πλευρά σύντομα ξεχάστηηκε.
Κοιτάξτε τις χειρονομίες και τα κεφάλια των πενθούντων γυναικών.
Δεν χρειάζονται λόγια από μένα.
Αν και νομίζω ότι ο Giotto ήταν ένας από τους κορυφαίους ζωγράφους του κόσμου,
έχει ίσης αξίας προς αυτόν.
Αλλά στο έτος της γέννησής του και στην ίδια περιοχή
γεννήθηκε ένας άντρας που είναι απαράμιλλος.
Ο σπουδαιότερος φιλοσοφικός ποιητής που έχει ζήσει ποτέ: ο Dante.
Δεδομένου ότι ήταν σύγχρονοι και συμπατριώτες,
Κάποιος πιστεύει ότι πρέπει να είναι δυνατόν να απεικονιστεί ο Dante από τον Giotto.
Φαίνεται να γνωρίζουν ο ένας τον άλλον και ο Giotto μπορεί να έχει ζωγραφίσει το πορτρέτο του Dante.
Στην πραγματικότητα, οι φαντασιώσεις τους κινήθηκαν σε πολύ διαφορετικά επίπεδα.
Ο Giotto, πάνω απ 'όλα, ενδιαφέρθηκε για την ανθρωπότητα.
Συμπαθούσε τους ανθρώπους,
και οι φιγούρες του, με την ίδια τους τη στερεότητα, παραμένουν στη Γη.
Φυσικά, υπάρχει η ανθρωπότητα στον Dante.
Έζησε στην πυκνή πολιτική της Φλωρεντίας.
Όλοι οι χαρακτήρες που οίκτειρε ή μισούσε ή θαύμαζε εμφανίζονται στο ποίημά του,
όχι μόνο ως εκπρόσωποι του καλού και του κακού, αλλά με τη ζωντάνια των πραγματικών ανθρώπων.
Αλλά ο Giotto δεν διέθετε τη φιλοσοφική δύναμη και την ηθική αγανάκτηση του Dante.
Αυτή η ηρωική περιφρόνηση για τη χυδαιότητα,
που επρόκειτο να έρθει ξανά στον Μιχαήλ Άγγελο.
Πάνω απ 'όλα, αυτό το όραμα μιας παραδεισένιας τάξης
και η πνευματική δύναμη για να γίνει κατανοητή.
Κατά κάποιο τρόπο, ο ποιητής και ο ζωγράφος στέκονται στη διασταύρωση δύο κόσμων.
Ο Giotto ανήκε στον νέο κόσμο των στερεών πραγματικοτήτων.
Ο κόσμος που δημιούργησαν οι τραπεζίτες και οι έμποροι για τους οποίους δούλεψε.
Ο Dante, όπως συχνά παρατηρείται, ανήκε στον παλαιότερο Γοτθικό κόσμο,
στον κόσμο του Αγίου Θωμά Ακουίνας και στους μεγάλους καθεδρικούς ναούς.
Κάποιος, δεν είναι τόσο κοντά στον Dante, στο Chapel της Αρένας
όπως είναι εδώ στο Ρωμαϊκό Βαπτιστήριο της Πίζας.
Ο άμβωνας του Nicola Pisano κατασκευάστηκε πέντε χρόνια πριν γεννηθεί ο Dante,
αλλά έχει όλη του την αίσθηση του τρόμου,
ακόμη και μερικά από τα στοιχεία του grotesque που μπαίνουν στο "The Inferno".
Σε συνδυασμό με πολλά που προέρχονται από την αρχαιότητα.
Έχει το ίδιο έντονο μάτι για ειλικρινείς λεπτομέρειες.
Αν και, βέβαια, δεν μπορούμε πλέον να πιστεύουμε σε αυτά τα μάλλον γελοία τέρατα.
Ο γιος του Νικολάου Τζιοβάνι περίπου δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερος από τον Δάντη και τον Giotto,,
και βαθιά επηρεασμένος από τη Γοτθική τέχνη του Βορρά
μου φαίνεται να αντικατοπτρίζει απόλυτα το Δαντικό πνεύμα.
Ο Giovanni Pisano ήταν ένας από τους μεγάλους τραγικούς δραματουργούς της γλυπτικής.
Οι άμβωνες που σκάλισε στην Πίζα και την κοντινή Πιστόϊα
απεικονίζουν έναν τρομερό κόσμο.
Εδώ είναι η γεμάτη πικρή οδύνη, της "Σφαγής των Αθώων".
(ΜΟΥΣΙΚΗ) Worldes Blis
Αλλά η αίσθηση της τραγικής αγανάκτησης του Τζιοβάνι Πισάνο
ήταν μόνο μία πλευρά του Dante.
Στο δεύτερο μισό του μεγάλου ποιήματός του, από τη μέση του
Purgatorio [Καθαρτήριο] και μετά, υπάρχουν στιγμές
άϋλης ευδαιμονίας στις οποίες κανένας καλλιτέχνης της εποχής δεν ανταποκρίθηκε.
Ούτε οι ζωγράφοι του 14ου αιώνα ήταν έτοιμοι να ζωγραφίσουν την αίσθηση για το φως του Dante.
Όπως όλοι οι ήρωες αυτής της σειράς
ο Ντάντε σκέφτηκε το φως ως το σύμβολο της πολιτισμένης ζωής.
Και στο ποίημά του περιγράφει με ακρίβεια και οικονομικά
το φως σε όλες τις ποικίλες μορφές του.
Το φως της αυγής, το φως στη θάλασσα,
το φως στα φύλλα την άνοιξη...
Αλλά όλες αυτές οι όμορφες περιγραφές, που είναι το κομμάτι από
το Dante που μας αρέσει περισσότερο, είναι μόνο προσομοιώσεις.
Εισάγονται από τις λέξεις "όπως όταν".
Σκοπός τους είναι να εικονογραφήσουν και να καταστήσουν κατανοητά στις γήινες αισθήσεις μας
το όραμα της θείας τάξης και της ουράνιας ομορφιάς.
(ΜΟΥΣΙΚΗ) Πρώιμη Μεσαιωνική μουσική
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ Dr.M.G.M Psychiatrist, Psychoanalytic Psychotherapist 18/08/2018 Pallini